Codziennie sprawdzamy pogodę za oknem i dostosowujemy do niej swoje plany. A jak często zaglądamy do własnego, wewnętrznego barometru? Ten tekst jest o emocjach, które — podobnie jak pogoda — potrafią zmieniać się nagle, o burzach, których nie da się zawsze uniknąć, i o uczeniu się, jak nie walczyć z tym, co akurat dzieje się w naszym wewnętrznym świecie.

Wiersz o relacjach, obecności i samotności. O tym, że ta sama prawda wygląda inaczej dla każdego — zależnie od tego, co przeżyliśmy i co wnosimy w relację. O potrzebie balansu między byciem dla innych a byciem dla siebie. I o tym, że nawet ci z pozoru najsilniejsi nie chcą nieść świata w pojedynkę.

Refleksja o drodze przez mgłę. O niepewności przyszłości i wyborze ekscytacji zamiast strachu.