Wiersz o relacjach, obecności i samotności. O tym, że ta sama prawda wygląda inaczej dla każdego — zależnie od tego, co przeżyliśmy i co wnosimy w relację. O potrzebie balansu między byciem dla innych a byciem dla siebie. I o tym, że nawet ci z pozoru najsilniejsi nie chcą nieść świata w pojedynkę.

Pocałunek Delikatny o poranku, jak promienie wschodzącego słońca muskające na przebudzenie, Szybki i przelotny gdzieś w ciągu dnia, by zaznaczyć swoją obecność i pamięć Ciepły całus w policzek, by czule otulić nawet jeśli w biegu, Długi pocałunek w czoło by ukoić po całym dniu strapień i wyzwań Głęboki i namiętny by okazać porządanie - mówi chce Cię tu i teraz, bez zbędnych ogródek Pieszczotliwy gdy gotujesz, gdzieś w zagięciu karku, jak przyprawa potrawie dodający smaczku I

Nie nadrobimy tego co mogłoby być ale się nie stało. Jest tylko tu i teraz - ten dokładny moment. Jest tylko tu i teraz. Kiedy czas raptownie się zatrzyma, Pozostanie tylko to co było. Co mogłoby nigdy przecież nie istniało. Jest tylko tu i teraz. Śmiech i płacz. Ciągnąca się myśl, emocja w ewolucji. Rozmowa i cisza jednocześnie. Chłodny dotyk, ciepło przestrzeni Radosny krzych i melodia gwaru Jest tylko tu i teraz. Ciepły szept zatopiony w skórze, Spojżenia, które mówią więc

[PL] Wiersz o powracających emocjach, niedokończonych historiach i spotkaniu z samą sobą. O miłości, która może była – a może dopiero się wydarzy. [EN] A poem about returning emotions, unfinished stories, and meeting yourself again. About a love that maybe once was — or maybe is yet to come.

Jak lustra odbijacie moje najskrytsze pragnienia, To co kocham i co mnie rani, Czego pragnę i czego nie lubię, Kim jestem i dokąd zmierzam, Jakim językiem mówię oraz co chcę poruszać w innych.