Wiersz o relacjach, obecności i samotności. O tym, że ta sama prawda wygląda inaczej dla każdego — zależnie od tego, co przeżyliśmy i co wnosimy w relację. O potrzebie balansu między byciem dla innych a byciem dla siebie. I o tym, że nawet ci z pozoru najsilniejsi nie chcą nieść świata w pojedynkę.

Pocałunek Delikatny o poranku, jak promienie wschodzącego słońca muskające na przebudzenie, Szybki i przelotny gdzieś w ciągu dnia, by zaznaczyć swoją obecność i pamięć Ciepły całus w policzek, by czule otulić nawet jeśli w biegu, Długi pocałunek w czoło by ukoić po całym dniu strapień i wyzwań Głęboki i namiętny by okazać porządanie - mówi chce Cię tu i teraz, bez zbędnych ogródek Pieszczotliwy gdy gotujesz, gdzieś w zagięciu karku, jak przyprawa potrawie dodający smaczku I